معرفی چک الکترونیک

معرفی چک الکترونیک

در ماده 1 الحاقی قانون صدور چک مصوب 1355، چهار نوع چک را معرفی کرده بود (چک عادی، تایید شدده، تضمین شدده، مسافرتی) اما با تصویب قانون اطلاح قانون صدور چک مصوب 1397 و الحاق یک تبصره جدیدد به ماده 1 قانون صدور چک، چک الکترونیک موردد شناسایی قرار گرفت. پیشرفت فناوری از یک سو و تلاش بررای کاهش مصرف کاغ از سوی دیگ، جلوگیری جعل اسناد از سوی جاعلان، تسریع مبادلات تجاری و الکترونیکی شدن فرایندهای کاری و دلایل دیگر سبب شد که قانون گذار چک الکترونیک را در قوانین ما رسمیت بشناسد. این قبیل از چک ها ماهیت کاغی ندارند بلکه مشتریان با استفاده از سامانه مربوط به چک الکترونیک از طریق درگاه های غیر حضوری امن شبکه بانکی از جمله اینترنت بانک و موبایل بانک یا نرم افزار اختصاصی بانک عامل و ارتباط میان سیستم مترمکز شبکه بانکی و سامانه چک الکترونیکی، به وسیله امضای الکترونیک خود، چک های خود را صادر می کنند. مطابق بند (ی) از ماده (2) قانون تجارت الکترونیکی، ((امضای الکترونیکی عبارت است از هر نوع علامت منظم شدده یا به نحو منطقی متصل شده به داده پیام که برای شناسایی امضاء کننده داده پیام مورد استفاده قرار می گیرد))؛ بنابراین می توان در تعریف چک الکترونیک گفت: دستور پرداختی است که صاحب حساب به موجب امضاء الکترونیک به بانک می­دهد. طبق آخرین اصلاحات قانون چک، قانون کار، بانک مرکزی را موظف کرده بود که نهایتا ظرف یک سال پس از لازم الاجرا شدن این قانون، زیرساخت های لازم را فراهم کرده و آن را عملیاتی کند. از آنجاکه تاریخ لازم الجراشدن قانون 21/9/97 بوده لذا بانک مرکزی بایستی تا تاریخ 21/9/98 این اقدامات را انجام می داد. تنها اقدام صورت گرفته در این خصوص، انتشار پیش نویسی بود که توسط بانک مرکزی منتشر شد که نظرات افرراد را در این خصوص جمع آوری کند اما نهایتا در سال 98 عملیاتی نشد.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

− 4 = 3